…

Nederlands. Tja, wat zal ik er eens over zeggen? Stukjes tikken over wat me zoal bezighoudt, kletsen, verhaaltjes schrijven: het gaat me allemaal beter af dat vragen over een tekst beantwoorden en samenvatten. Eigenlijk is Nederlands mijn slechtste vak en dit was dan ook het examen waar ik het meest tegenop zag. Gelukkig is het voorbij. Maar leuk was anders. Natuurlijk heb ik de examenklachten even online in de gaten gehouden en wauw, wat ging het hard. Wat dat ons gaat brengen, geen idee. We zien het wel.

Morgen natuurkunde, Dat vind ik fijn. Zo’n vak waar je niet al te diep hoeft na te denken en waar het grootste maatschappelijk probleem dat je tegen kunt komen radioactieve besmetting is. Lekker drie uur getalletjes met elkaar vermenigvuldigen en op elkaar delen. Ja, dat lijkt me heel wat leuker.

De dag van tevoren…

Morgen rond deze tijd heb ik mijn eerste examen er al op zitten. Vanaf dat moment hoef ik hopelijk nooit meer een geleide samenvatting te schrijven. Dan hoef ik nog maar acht examens voor ik aan drie maanden vakantie ben overgeleverd. Dan weet ik hoe koud of warm het in de gymzaal is, wie er verkouden is en hoeveel honger ik krijg tijdens drie uur concentratie. Dan is in ieder geval het spits eraf.

Op de een of andere manier ben ik totaal niet zenuwachtig. Ik snap er ook niets van, het is een beetje vreemd. Ik had verwacht dat ik toch op z’n minst wel iets van zenuwen zou voelen nu eindelijk dat eindexamen op het punt van beginnen staat, dat eindexamen dat je hopelijk maar één keer in je leven doet, dat de helft van je diplomacijfers bepaalt en daardoor zo ontzettend belangrijk is. Maar nee. Ik ben niet eens een beetje zenuwachtig, eerder nieuwsgierig naar hoe het nou is, zo met z’n allen door het hele land tegelijk in gymzalen hetzelfde examen maken. Ik zie het examen al bijna voor me: het lettertype, de opmaak, de kadertjes om de tekstfragmenten, de dikke zwarte balk onder het jaartal. Na een aantal oefenexamens zal de vorm me in ieder geval niet meer verrassen.

Morgen ga ik jullie vertellen over mijn eerste examen. Nu ga ik eerst nog even wat Grieks leren, niet toegeven aan mijn jellybeanverslaving, op tijd naar bed en hopen dat de zenuwen uitblijven, zodat ik lekker kan slapen vannacht.

 

Hannah

SOG SOG SOG

Inmiddels is het bijna een week geleden dat ik aankondigde om over mijn eindexamenperiode te gaan schrijven. In die week heb ik niets meer geschreven en dat terwijl je zou zeggen dat even een stukje schrijven een bijna perfecte vorm van studieontwijkend gedrag zou zijn. Want geloof me, studieontwijkend gedrag, daar heb ik afgelopen week meer dan genoeg mee te maken gehad.

Maandag deed ik wat natuurkunde, maar mijn neefjes en nichtje waren er ook en wat is er nou leuker dan even een spelletje Scotland Yard met hen te spelen? Ach, en als ik toch bezig ben, dan kan een tweede potje ook nog wel. En nog even wat lekkers eten. Oh, het is al bijna vijf uur. Nou ja, nu heeft het geen zin meer om wat te doen, ik moet zo werken.

Dinsdag was het Koninginne- / K(r)oningsdag en dat vond ik een legitieme reden om niets te doen. Ik heb de abdicatie niet eens gezien (ik lag in bed), dus het was nog een vreselijk slecht excuus ook. Woensdag moest ik de hele dag werken, maar heb ik wonder boven wonder nog wat aan Latijn gedaan.

Donderdag begon ik dan echt: een oefenexamen Nederlands. Jakkie. Op een of andere onverklaarbare manier was ik ineens beter in de samenvatting dan de tekstverklaring. Nog maar wat natuurkundetheorie en vooruit, een proefvertaling Grieks. Latijn schoot er toch bij in, want mijn neefjes en nichtje waren er nog steeds. Vrijdag vond ik een korte trip naar Rotterdam een goed excuus om ook de rest van de dag niets te doen en zaterdag moest ik weer werken. Jammer dan.

Nu is het zondag en al zeg ik het zelf, ik ben best lekker bezig. Ik heb vanmorgen een natuurkunde-examen gemaakt en inmiddels zo’n twee uur Latijn geleerd. Voor de rest van de dag staan er alleen nog maar moderne vreemde talen op het programma, dus ik verhuis zo meteen naar de hangmat. In de zon wordt al dat leren toch al snel aangenamer…

Hannah

(Ja, het schrijven van dit stukje was wél studieontwijkend. Hoewel, misschien had ik ook wel gewoon pauze verdiend.)

Examentijd

De afgelopen maanden dacht ik zelf ook dat mijn blog veranderd was in een reisblog: sinds ik terug ben op Nederlandse bodem, heb ik helemaal niets meer geschreven. Maar daar ga ik nu verandering in brengen.

Over precies twee weken zit ik nu op school, in de gymzaal, samen met de rest van mijn jaarlaag. We zijn dan bezig aan ons centraal examen Nederlands. Aangezien ik van plan ben maar één keer in mijn leven eindexamen te doen, is dat een vrij bijzondere gebeurtenis en ga ik voorlopig mijn blog dus aan mijn eindexamen wijden. Bij dezen dus alvast de waarschuwing dat alles wat ik vanaf nu schrijf voornamelijk over leren en toetsen zal gaan…

Hannah

Eindeloze ijsjes en saaie schooldagen

Hij zit er inmiddels gelukkig weer op hoor, die beruchte eerste schoolweek. Sterker nog, op het moment van schrijven heb ik al anderhalve week school overleefd!

Weer naar school gaan was dit jaar nogal anders dan normaal, vooral vanwege de Romereis. Als je al een week met je vrienden en vriendinnen, een paar leraren en heel veel papierwerk door Rome gezeuld hebt, als je daar al presentaties aangehoord en gegeven hebt, volgestopt bent met informatie en je weer allerlei eerder geleerde dingen herinnerd hebt, als die vijf jaren gymnasium ineens in één week bij elkaar komen, dan is terug zijn in Nederland al raar, laat staan naar school moeten en onderricht genieten in bankjes in plaats van wandelend door een wereldstad.

Rome was de beste schoolreis ooit. Met een hotel tussen Piazza Navona en het Pantheon in zit je qua locatie natuurlijk al goed, twee keer per dag warm eten en de beste ijssalon van Rome op vijf minuutjes lopen is ook niet verkeerd, maar dat alles viel in het niet bij wat we allemaal gezien hebben. Noem een van de trekpleisters uit Rome, een van de bezienswaardigheden, een speciale plek en de kans dat ik kan antwoorden met ‘Ja, daar ben ik geweest!’ is niet alleen aanwezig, maar nog groot ook. En in tegenstelling tot de doorsnee toerist die, als het even mee zit, een reisgids bij zich heeft waaruit hij af en toe iets leest, hadden wij zes gespecialiseerde docenten bij ons, die over elk kleine, leuke of grote, beroemde gebouw/standbeeld/plein/kerk/ruïne/fontein/obelisk/schilderij wel wat wisten te vertellen en bovendien de weg op hun duimpje kenden. Ja, Rome was geweldig: enorm gezellig en extreem leerzaam.

En toen dus weer naar school. Raar hoor, als je net een logeerpartijtje van een week gehad hebt met al je vrienden, in plaats van ze weken te hebben moeten missen. Raar om ineens weer les te krijgen van leraren met wie je een paar dagen geleden nog door Rome struinde. En wat zijn lesdagen toch eentonig: een vijf dagen durend bezoek aan één gebouw!

Maar het komt ineens wel erg dichtbij natuurlijk, dat eindexamen. Bij sommige lessen word je daar regelmatig op gewezen, dan wel door de docent, dan wel door de lesstof, bij andere gaat alles precies zoals het de voorgaande vijf jaren ook gegaan is. De enige plek waar je echt merkt dat het einde van onze gymnasiale carrière steeds dichterbij komt, is de kantine: daar tref je steeds vaker lezende zesdeklassers aan, druk bezig hun boekenlijsten voor hun mondelingen af te ronden. 

In bepaalde opzichten geniet ik ervan om weer naar school te gaan, wint school het van Rome. Zo vind ik het erg gezellig om mijn lerares Frans weer regelmatig te zien en ben ik ook blij dat ik weer Nederlands mag volgen bij de meest bevlogen docente die ik ken. Maar als ik mocht kiezen, ja, dan ging ik weer terug naar Rome…

Hannah

Fnactastisch!

Het was nooit mijn bedoeling om van deze blog een reis- of boekenblog te maken, maar helaas, soms gebeurt er niets anders in mijn leven dan bepaalde dingen die allemaal aan hetzelfde onderwerp gerelateerd zijn. In dit geval boeken dus.

Gisteren ging ik met een vriendin naar Antwerpen om te winkelen. Tot zover niets raars: er zijn wel meer mensen die daar gaan shoppen, omdat ze toch net andere dingen hebben dan in Nederland en het ook wel eens leuk is om in een andere stad rond te lopen. Het wordt pas vreemd als je doel niet de vele kledingwinkels zijn.

Oh ja, we hebben zeker kledingwinkels bezocht en zelfs nog vrij veel gepast (en niets gekocht), maar uiteindelijk ging het ons om de fnac. Want dat is met afstand de fijnste winkel ooit.

In de fnac verkopen ze buiten eten en kleren zo ongeveer alles. Eigenlijk is het bol.com, maar dan in het echt. Films, muziek, heel veel elektronica en - mijn favoriete afdeling - duizenden boeken in allerlei talen. Daar ligt dus daadwerkelijk alles tussen waar een boekenfan als ik van droom. Het is voor mij een soort paradijs.

Na vijf uur winkelen in Antwerpen kwamen we dus terug met alleen maar boeken. What the fnac?!

Hannah

Boekenwurm

Vakantie, maar volgend jaar naar de zesde. Dat betekent niet veel meer dan dat ik volgend jaar vier mondelingen vol moet praten. Vier ja, omdat ik zo gek was alle mogelijke talen te kiezen en dus zowel in het Nederlands, Engels, Frans en Duits twintig minuten vol moet praten over gelezen boeken. Tijd om eens hard aan mijn lijsten te gaan werken dus, in die drie weken dat ik thuis ben.

Ik vind lezen niet erg. Verre van zelfs. Ik hou van lezen. Toch, als het verplicht is, als je móet lezen voor je lijst, als school het ineens van je wil, dan roept het enige weerstand op, ook bij mij. De enige manier om je daar fatsoenlijk overheen te zetten, is een goed boek bemachtigen en je daarin verdrinken. Gewoon een kwestie van beginnen dus.

Het fijne van lezen vind ik dat je even in een andere wereld kan duiken. Daarom lees ik uit mezelf het liefst en het meest als ik op z’n zachtst gezegd niet dolgelukkig ben. Je kunt je inleven in anderen, met hen meevoelen en je even totaal terugtrekken uit je eigen leven, je eerder in dan achter een boek verstoppen. Dat vind ik heerlijk. Dan hoef ik eens even niet na te denken. Want nadenken, dat doe ik vaak meer dan genoeg.

Lezen voor de literatuurlijst is wel weer een vak apart (of in mijn geval vier). Het boeken uitzoeken kan lastiger zijn dan normaal, omdat je niet alleen naar je interesses moet kijken, maar ook naar eisen wat betreft publicatiedatum, schrijver en vooral niveau. En als je een boek dan uit hebt, is het de bedoeling dat je meteen op zoek gaat naar zo ongeveer alles in wat er ooit over geschreven is. Hoe meer uittreksels, hoe beter.

Mijn grootste probleem van in een korte tijd heel veel boeken lezen, is mijn leestempo. Niet omdat ik te langzaam lees, integendeel. Ik lees eerder te snel. Nu mijn dagbesteding uit lezen en het volgen van de Olympische Spelen bestaat, verslind ik minstens één boek per dag. Het nadeel dat daaraan hangt, is dat je op een gegeven moment gebeurtenissen uit boeken gaat verwarren, dat je wel linken legt tussen wat je gelezen hebt, maar niet meer precies weet uit welke boeken die elementen kwamen. Zo is het geen aanrader om achtereenvolgens Van de koele meren des doods en Madame Bovary te lezen: de verhalen lijken te veel op elkaar.

Het liefst zou ik alle boeken die ik op mijn lijst zet en eigenlijk alle boeken die ik lees zelf in mijn boekenkast hebben staan, maar helaas is de inhoud van mijn portemonnee daarvoor niet toereikend genoeg (en de grootte van mijn boekenkast/kamer ook niet). Dan kom je dus al snel in de bibliotheek terecht, en wat een hemelse plaats is dat! Er zijn niet alleen heel veel boeken, maar ook nog veel meer boeken, tafels, lekkere stoelen en banken, nog meer boeken, en zelfs gratis koffie en thee! Kortom, als ik tijd moet doden in Oosterhout-Centrum, dan weet je waar je me kunt vinden.

Hannah

Afkickverschijnselen

Inmiddels ben ik alweer drie dagen thuis. Terug uit Griekenland, terug van een vakantie van drieënhalve week die aan het begin eindeloos lang leek, maar nu, terugkijkend, toch vrij snel voorbijgegaan is. Maar dat zegt iedereen achteraf altijd.

Het was wel even wennen hoor, dat thuiskomen. Heerlijk om weer te kunnen genieten van lekker kraanwater, om een kamer helemaal voor jezelf te hebben, om van alles zonder nadenken te weten waar het staat of hoort, hoe het werkt. Het is bekend en toch is alles na bijna een maand anders, bijna nieuws. Ik was nog nooit zolang van huis geweest.

Ik vind het nog steeds raar om mijn wc-papier weer door te mogen spoelen in plaats van het in een klein prullenbakje ernaast te gooien. Om elke dag in hetzelfde bed wakker te worden, om uit te mogen slapen. En om te fietsen. Vandaag zat ik voor het eerst weer op mijn normale fiets. Die fiets is oud, hij kraakt en piept, loopt aan en is eigenlijk gewoon aan vervanging toe. Dat wilde ik alleen nooit toegeven, anders had ik inmiddels waarschijnlijk al een nieuwe gehad.

Vandaag zat ik dus weer op die fiets. Wat een vreselijk ding is dat geworden in de tijd die ik met mijn geliefde racefiets doorbracht in het zonnige Griekenland. Of waarschijnlijk zie ik het nu pas. Ik kan niet wachten tot mijn lieve fietsje zondag weer terugkomt en ik het meteen naar huis kan fietsen. En een nieuwe gewone fiets zou ik ook niet meer afwijzen.

Hoewel het fietsen op mijn normale fiets dus een marteling was (hoe heb ik in vredesnaam zo rechtop kunnen zitten?), had de belevenis van fietsen door Nederland wel iets leuks over zich. Ik kwam een smal laantje uit, maakte een bocht naar rechts en zag het viaduct liggen dat mijn afgelegen woongebied met Oosterhout verbindt. Het enige wat ik kon, was het uitlachen om de belachelijke non-steilheid van zijn helling. Later, bij de brug over het kanaal, herhaalde deze gebeurtenis zich. Ook haalde ik rustig peddelend, zoals Thijs dat noemt, mensen op een elektrische fiets in en was ik met datzelfde tempo in twintig minuten thuis, over een route waae ik vorig jaar nog een halfuur voor uittrok.

Nu wen ik nog even lekker door aan het thuiszitten en niets hoeven. Niet dat ik niets doe: ik besteed mijn tijd aan het lezen van mijn boekenlijsten (daarover later meer), bij gebrek aan Griekse yoghurt Turkse yoghurt met honing eten, wc-papier doorspoelen en verlangen naar de dag dat ik mijn fiets weer in mijn bezit heb.

Hannah

P.S. Morgen staan we in de krant! Niet vergeten de NRC te kopen dus!

Ruïnespecialist

En toen was het zover. We gingen weer naar huis. Om om kwart voor acht onze dozen in te leveren moesten sommigen nog erg vroeg opstaan, omdat ze er zo’n troep van gemaakt hadden. Toen beneden eenmaal een enorme stapel verhuisdozen stond, konden we terug naar boven om onze hand- en ruimbagage in te pakken en te ontbijten. Dat ontbijt was waarschijnlijk voorlopig mijn laatste yoghurtontbijt.

Voor de verandering was iedereen op tijd beneden om naar de metro te vertrekken en we hadden dan ook twee metro’s eerder dan gepland. Dat had tot gevolg dat onze trein niet doorreed tot het vliegveld, dus moesten we op het eindpunt wachten op eentje die wel doorreed.

Eenmaal op het vliegveld namen we afscheid van Aad en Piet, die met de vrachtauto met daarin onze kampeerspullen, dozen en niet te vergeten onze fietsen terugrijden naar Nederland. Vervolgens checkten we onze bagage en onszelf in, waarbij we een nogal agressieve Nederlander, waarschijnlijk Amsterdammer, tegenkwamen die er niet zo blij mee was een groep van dik dertig personen voor te moeten laten en dat wel erg duidelijk liet merken. Na de douane en twee veranderingen van gate was het dan zover: we gingen boarden. Dag Griekenland! 

We hadden vast wind mee, want we landden twintig minuten eerder dan gepland op Schiphol, waar het volgens de piloot 26 graden was. Koud! Om als een groep voor de dag te komen hadden we inmiddels bijna allemaal ons fietsshirt aangetrokken om zo de rest van onze thuisreis te volbrengen. En na het opwachten van de koffers, een aanval op de AH to go mét pinautomaat en de busrit stonden we dan eindelijk voor wat er na tweeënhalve week sloop nog over bleek te zijn van onze school, waar we opgewacht werden door heel veel familieleden, andere betrokkenen en nog meer spandoeken. Nog een paar groepsfoto’s met op de achtergrond de mooiste ruïnes van de reis, de belofte op een terugkomavond en toen was de Odyssee 2012 met 1362 kilometer op de teller dan echt afgelopen…

Hannah

Laat, later, laatst

—- Weer eens wat te laat omdat het internet het in bed niet bleek te doen en ik na twaalven te lui was om me te verplaatsen. —-

Onderweg naar het Nederlands Instituut van Athene liepen we met z’n allen over de vlees- en vismarkt. Die is hier overdekt en dat is best wel handig als het regent (maar wanneer regent het nou in Griekenland?), maar de geur blijft er wel erg door hangen. Dat was de indruk echter wel waard, want de markt was door zijn grootte erg indrukwekkend.

In het Nederlands Instituut werden we hartelijk ontvangen en na een uitleg over wat het instituut nou precies is en doet en wat het later voor ons zou kunnen betekenen als we studenten zijn, mochten we vragen stellen over alles wat we over Griekenland wilde weten. Het gesprek kwam dus uit op de crisis, armoede, politiek en corruptie.

Vervolgens namen we met de hele groep de metro naar het Nationaal Museum. De Atheense metro is mooi! Hij is brandschoon en heel overzichtelijk, vooral omdat er maar drie lijnen zijn. Het museum zelf was interessant als je veel van beelden houdt, maar ik had er zelf na een tijdje wel genoeg van gezien.

Na ons bezoek aan het museum hebben Stijn en ik heel lui weer de metro gepakt om terug te gaan naar het toeristische gedeelte van de stad, waar we een dik uur op souveniertjesjacht zijn geweest voor de laatste leuke frutsels. Toen gingen we terug naar het hotel, waar we met de bus naar kaap Sounio reden om daar te genieten van onze laatste Griekse zonsondergang. Op de terugweg stopten we ergens in een kustdorpje voor ons laatste avondmaal, want morgen gaan we alweer terug naar Nederland…

Hannah

Van zadelpijn naar pijnlijke voeten

Ons eerste afscheid was vandaag: dat van Veerle en Margriet, die vandaag al terug naar Nederland vlogen. Tijdens het ontbijt, vlak voor hun vertrek, bedankten we met een door Veerle en Yvonne gemaakte tekst op een bestaande melodie (die helaas niet heel veel mensen kenden) daarom alvast met de hele groep de leiding voor nog niet voltooide, maar al wel fantastische reis. Vervolgens hobbelden we Athene in, de Akropolis op. Het bleek heeeeeeeel druk te zijn. Blijkbaar dacht iedereen dat het wel rustig en nog niet zo heel warm zou zijn als ze meteen na het ontbijt de berg zouden beklimmen. Niet dus.

Helaas stond het Parthenon in de steigers, maar zelfs dan blijft het een imposant gebouw. Het is zo enorm groot! En het uitzicht vanaf de Akropolis is sowieso heel mooi, je kan heel Athene en zelfs de zee zien. Ik heb zoveel foto’s gemaakt dat ik er hier geen ga posten: dat is veel te veel uitzoekwerk.

Na de Akropolis bezocht te hebben daalden we een stukje af naar de Agora, waar ook de eerste vorm van de Atheense democratie geboren is. Naast een mooi tempeltje en wat oude ruïnes van zuilengallerijen en andere bouwsels was er ook een gereconstrueerde gallerij met daarin een museum. Daarin zagen we onder andere potscherven waarmee de burgers konden stemmen wie er voor een jaar verbannen moest worden uit de stad.

Toen gingen we lunchen. Zoals wel vaker kwamen we ongeveer allemaal op hetzelfde terrasje terecht, heerlijk gekoeld door airco en koudwaterspuitdingen. En nadat we een pinautomaat gevonden en gebruikt hadden (nu we in Athene zijn, snap ik waarom in de rest van het land geen pinautomaat te vinden is: ze zijn allemaal hier!), was het tijd om souvenirs te gaan verzamelen. Ik vond een heel leuk kralenwinkeltje met allerlei verschillende soorten kralen en heb me echt in moeten houden om er niet veel te veel te kopen. Uiteindelijk heb ik het bij veel houten en een paar ijzeren gehouden. 

Bij ons verzamelpunt trakteerde Hugo op ijsjes, die heel erg lekker bleken te zijn. Toen leidde Piet ons langs allerlei verschillende klassieke bezienswaardigheden, waarover hij van alles wist te vertellen, naar het nationaal museum. Dat bleek echter om vier uur al te sluiten en aangezien wij er rond kwart voor vier aankwamen, besloten we dan maar terug te gaan naar het hotel. Daar aangekomen ben ik ruzie gaan maken met mijn koffer, doos en handbagage om alles overmorgen op een zo handig mogelijke manier mee naar huis te krijgen. Maar geen zorgen, we hebben het alweer goed gemaakt.

Na vandaag moet ik wel mijn mening over Athene bijstellen, want het toeristische gedeelte waar we vandaag waren, was lang niet zo armoedig en eng als ik gisteren dacht dat de hele stad was. En er stonden ook nog heel veel mooie gebouwen buiten dat gedeelte, op weg naar het museum. Blijkbaar zit ons hotel gewoon op een slechte plek. 

Morgen waarschijnlijk mijn laatste post vanuit Griekenland! 

Hannah

Een paar (illegale) foto’s van het toneelstuk in het grote theater van Epidavros van gisterenavond, De ridders van Aristofanes. Het theater was erg indrukwekkend en hoewel er van het stuk niet heel veel te volgen was vanwege het Nieuw-Grieks, was het toch best boeiend. De dialogen werden na een tijdje een beetje saai, maar het koor (de soldaten) was zó leuk!

Het langst voor het laatst

De laatste etappe. Een beetje raar was het wel. Ons laatste ontbijt om zes uur (oh, wat erg…), laatste keer banden oppompen voor de Griekse wegen, je rug volstoppen met eten en helm, zonnebril en handschoenen op en aan. En toen ons laatste vertrek vanuit een hotel op de fiets. Voor de inmiddels vierde keer over dat kleine uitlopertje langs de zee, een stuk dezelfde weg als we eerder naar Mycene gereden hadden. Alleen gingen we nu veel sneller. Het waaide minder en door onze totale rustdag van gisteren hadden we ondanks het korte nachtje (we waren pas om half een terug van het toneelstuk in Epidavros - daarover later meer) hele goede benen. We hielden na een gestaag klimmetje na zo’n veertig kilometer een mini-pauze en vervolgens reden we door tot het kanaal van Korinthe, dat van de Peleponnesos een echt eiland heeft gemaakt. Wiel had ons nog een pittig klimmetje beloofd om daar te komen, maar toen Kees aangaf dat we boven waren, had niemand het gevoel dat die belofte uitgekomen was. Op een iemand na dan misschien, maar diegene was dan ook alweer afgestapt en in de volgauto gaan zitten.

Het kanaal van Korinthe was indrukwekkend diep. Na weer een korte stop om een paar foto’s te maken van die voor sommigen angstwekkende diepte reden we in één ruk door tot de zee en daarlangs tot de plaats waar de boot naar het eiland Salamina ging. Die namen we en aan de overkant reden we onze laatste veertien kilometer, gedeeltelijk langs de kust, naar de andere kant van het eiland. En toen, na 125 kilometer vandaag (langste etappe!) en ongeveer 1370 totaal, was het afgelopen. Au. We hebben nog voor we de boot na Pireas namen de handbagage uit en de fietsen in de vrachtauto gelaten, om die laatste een week niet meer te zien. Huilen.

Met alle bagage op de boot viel nog mee, maar daarna met alle bagage in een te kleine bus met veel te veel mensen om ons hotel te bereiken, was niet bepaald aangenaam. Ook de buurt waarin ons hotel ligt, is niet heel prettig, ook al bleken we aan het plein met het stadshuis erop te zitten. Latere verkenning toonde aan dat de rest van Athene tot nu toe net zo luguber, duister en vervallen aandoet. Athene is nogal een deceptie. Het centrum lijkt de buitenwijken van de gemiddelde grote stad en ik durf te stellen dat alle steden en dorpjes die wij eerder deze reis bezocht hebben, er beter aan toe zijn dan deze hoofdstad. Als je naar Griekenland op vakantie wil, moet je dus niet naar Athene.

Het stadhuisplein. Zonder junkies best mooi.

Het uitzicht vanaf het dakterras van ons hotel is dan wel weer erg mooi: omdat het op de tiende verdieping ligt, kun je heel ver kijken en zie je zelfs de Akropolis liggen, mooi verlicht in het donker. Die gaan we morgen bezoeken, net als de rest van zo ongeveer alle bezienswaardigheden die er hier te bewonderen zijn.

Ons eten was vandaag een dieptepunt. We belandden bij de grote M en ik weet nu weer waarom ik daar uit mezelf nooit naartoe ga: het is inderdaad, zoals Stijn zegt, plastic. Eten gemaakt van duplo-blokjes. Morgen gaan we dus weer fatsoenlijk uit eten. Godzijdank. We hebben voor vandaag de wens ‘smakelijk eten’ dan ook maar veranderd in ‘eten’. Dat leek ons meer dan genoeg.

Jakkie bah.

Hannah

Rustdag pur sang

—- Weer eens een dagje te laat omdat mijn internetconnectie het liet afweten en dan ook nog eens zo weinig tekst! Ojee… —-

Uitslapen tot half tien om om kwart voor aan het ontbijt te zitten. Heerlijk. De rest van de dag lezen, eten, lezen, eten en dutten. Pannenkoeken bakken, omgooien in de lucht en vervolgens opeten met gekochte kristalsuiker en nutella. Met z’n zessen werd het zo een feestje op onze kamer met fornuis. Afwassen, gewoon wassen en nog meer lezen. Een boek uit en een volgend bijna uit. Ja, vandaag is nog niet afgelopen, maar nu al heerlijk.

Het pannenkoekenfestijn:

Vanavond met de bus naar Epidavros, een toneelstuk bekijken in het Oud-Griekse theater. Nu dus allerlei voedsel hamsteren. Een soort appelflapjes met minibesjes maken van de overgebleven ingrediënten voor het pannenkoekenbeslag, koekjes kopen, overgebleven voedsel voor op de fiets zoeken om mee te nemen. En lezen. Ben ik even gelukkig dat ik dat zodra ik thuis ben drie weken lang onafgebroken mag doen!

Hannah

Onze baksels: 

Donker gezang

Een cultureel rustdagje hadden we vandaag weer eens. Wel een rustdagje waarop we ‘gewoon’ nog even 63 kilometer reden en om acht uur aan het ontbijt zaten. Met heel veel wind tegen reden we het binnenland in, vals plat omhoog. Tot de burcht van Mykene bleek het niet de beloofde 28 kilometer te zijn, maar dertig. En die laatste twee bleken vrij steil omhoog te gaan. Toen merkten ik toch wel dat mijn benen er al meer dan 120 op hadden zitten van gisteren…

De burcht was indrukwekkend. De Leeuwenpoort viel me eerlijk gezegd een beetje tegen, maar de rest was erg mooi, vooral het donkere gangetje waarin ooit een bron was, waar de jongens in het pikdonker besloten een leuk kinderliedje te gaan zingen. En het uitzicht, niet te vergeten!

In het museumwinkeltje kocht ik nog twee Griekse schoolschriften. Tenminste, er stonden lijntjes in en op de voorkant staan afbeeldingen van Oud-Griekse kunst. De kosten voor dit benodigde schoolmateriaal kan ik vast wel bij mijn ouders declareren hè?

Vervolgens reden we op de fiets via een kleine omweg naar een tweede burcht, een eindje verderop. Nu hadden we wind mee en reden we ontzettend hard: het terugweggemiddelde ligt ruim boven de 30km/h. Deze burcht vond ik eigenlijk nog mooier, hoewel ie helemaal niet toeristisch was.

Terug in Tolo was het na een late lunch (we hadden honger!) tijd voor een middagje relaxen. Even naar het strand, zwemmen, bijbruinen (mijn strepen worden echt te erg), lezen, misschien nog een dutje doen. En ‘s avonds gingen we met de hele groep uit eten, in een restaurantje met uitzicht op zee.

Hannah

Top